बदक आणि घॊडा..

एकदा एका माणसाला त्यच्या घोड्यासमवेत एक

नदी पार करायची असते. परंतु

त्याला नदीची खोली माहीत नसल्याने तो तिथेच

काठावर विचार करत बसतो.

मदतीसाठी आजुबाजुला पाहत असताना त्याला तेथे

एक लहान मुलगा दिसतो. तेव्हा त्या माणसाने लहान

मुलाला नदीच्या खोलीबद्दल विचारले. मुलाने

घोड्याकडे एकदा पाहीले आणि क्षणभर थांबुन

तो विश्वासाने म्हणाला, " निश्चींतपणे जा,

तुमचा घोडा नदी सहज पार करु शकेल".

मुलाचा सल्ला मानुन त्या माणसाने नदी पार

करण्यास सुरुवात केली. परंतु नदीच्या मध्यावर

पोहोचल्यावर त्याच्या लक्षात आले की नदी खुप

खोल आहे. आणि तो जवळ जवळ बुडायलाच आला.

कसाबसा तो त्यातून सावरला आणि बाहेर येउन

त्या मुलावर जोरात खेकसला.

मुलगा पुरता घाबरला होता आणि घाबरत घाबरतच

बोलला, "पण माझी बदके तर खुप लहान आहेत

आणि ते दररोज नदी पार करतात. त्यांचे पाय तर

तुमच्या घोड्यापेक्षा खुप लहान आहेत." उगाच

कोणाचाही सल्ला ऐकण्याआधी त्यांना खरोखरच

काही माहीती आहे का ते जाणुन घ्या....

post by lakshvedh

प्रेम आणि विश्वास...

हृदयस्पर्शी कथा

(कथा मोठी आहे पण एकदा वाचा).

एका रात्री मी घरी आलो ते

मनाशी काही ठरवूनच.

.

जेवताना मी तिचा हात

हातात

घेतला आणि म्हणालो,

"मला तुझ्याशी काही बोलायचं

आहे."

.

तिच्या डोळ्यांत

वेदना उमटली;

तरीही ती शांतपणे जेवत

होती,

सगळे शब्द जुळवून

मी तीला सांगितलं,

मला घटस्पोट हवाय."

.

तिने शांतपणे

विचारल,-"का?"

तिचा प्रश्न मी टाळला,

ती भडकली. समोरच ताट

तिने भिरकावून दिलं.

.

लग्न मोडायला नेमकं काय

कारण आहे, हे तिल जाणून

घ्यायचं होत;

पण माझं मन

दुसऱ्या स्त्रीवर आलय हे

मि तिला स्पष्टपणे सांगू

शकत नव्ह्तो.

.

माझा बँक ब्यालन्स, कार,

घर, सगळ मी तिला देऊ केलं:

पण मी समोर

केलेल्या घटस्पोटाच्या कागदाचे

तिने तुकडे केले.

.

दुसऱ्या दिवसी तिने

माझ्यासमोर

घटस्पोटा विषयीच्या अटीचा कागद

समोर केला.

तिला माझ्याकडून

काहीही नको होते, फक्त

एक महिन्याची नोटीस

हवी होती आणि या एक

महिन्यात

दोघांनीही नॉर्मल रहावं

अशी तिची इच्छा होती.

तिची कारणे साधी होती.

.

महिन्या भरात

आमच्या मुलाची परीक्षा होती आणि त्याच्यावर

काहीही परिणाम

व्हायला नको होता.

.

तिची आणखी एक अट होती.

लग्नाच्या दिवसी मी तिला बेडरूम

पर्यंत कसं उचलून नेलं होत.

त्याप्रमाणे रोज

महिनाभर तिला न्यायचं

होत तशी तिची अटच

होती.

.

मला वाटलं तिला वेड

लागलंय; पण

महिना व्यवस्थित

जावा यासाठी मी तिची अट

मान्य केली.

.

घटस्पोटाच्या विचारामुळे

अनेक दिवस

माझा पत्नीसोबतचा संपर्कच

झालेला नव्हता. त्यामुळे

पहिल्या दिवसी बेडरूमपर्यंत

तिला नेताना आम्ही दोघही फार

अवघडून गेलो.

मी तिचा हात धरून बेडरूम

पर्यंत

नेताना माझ्या मुलाने

बघितलं आणि त्याला फार

आनंद झाला.

.

दुसया दिवसी ती माझ्या छातीला टेकून

होती. आपण

आपल्या बायकोकडे बरेच

दिवस निट बघितलेच

नाही हे मला जाणवलं;

आणि तिचा सहवास

मला अचानक

हवाहवासा वाटू लागला.

आपण हिच्या बाबतीत अस

अचानक निर्णय का घेतोय,

असा प्रश्न पडला.

.

त्यानंतरच्या प्रत्येक

दिवसी तिला उचलून

किंवा सोबत बेडरूमपर्यंत

नेताना आमच्यातली एक

हवीहवीशी जवळीक वाढत

असल्याचं मला जाणवलं.

रोजच्या प्रमाणे

तिला अचानक

उचलताना मला जाणवलं,

तीच वजन कमी झालंय.

.

हृदयातल्या वेदनाचां हा परिणाम

होता. मी आस्थेने

तिच्या कपाळाला स्पर्श

केला.

दिवसा गणिक तिचं

कमी होणारं वजन

माझी काळजी वाढवत

होत. पण तिच्या अटीच

पालन

करताना मला आंतरिक

समाधान मिळत होत,

आमच्यात काय घडतंय

याची कल्पना नसतानाही आमचा मुलगा खूप

खुश होता.

.

आमच्यात दुरावा निर्माण

झाला होता कारण

आमच्यातली जवलीकच

संपली होती.

जी परत आयुष्यात येत

होती.

.

महिन्याच्या शेवटच्या दिवसी -

मी मनाशी निर्णय घेतला.

माझ्या प्रेयसीच्या घरी आलो आणि मी माझ्या पत्नीला घटस्पोट

देऊ शकत नसल्याच स्पष्टपणे

सांगितले.

ती चिडली, संतापली, पण

आता मला काही ऐकायाच

नव्हते. माझ्या प्रिय

पत्नीचा हात

मला आता मरे पर्यंत

सोडायचा नव्हता.

.

मी वेगाने CAR चालवत

घरी आलो.

माझ्या चेहऱ्यावर हसू

होत.

हातात फुलांचा गुच्छ

होता. मी बेडरूम मध्ये

पोहचलो,

तर...

माझी प्रिय पत्नी बेडवर

निष्प्राण पडलेले होती.

मुलाला जवळ घेऊन

मी अनावर रडत सुटलो.

माझ्या प्रेमापायी तिने

जीव दिला होता.

ती असताना मी जे

करायला हव ते केल नाही.

जे प्रेम , जी जवळीक

तिला हवी होती ती मी तिला दिली नाही.

.

आता माझे अश्रू तिला परत

आणू शकत नव्हते.

पती-पत्नीच्या नात्यात

कार, बंगला, प्रेयसी,

पैसा काहीही महत्वाच

नाही.

.

महत्वाच आहे ते "प्रेम,

जवळीक आणि विश्वास"

वाचा आणि विचार करा.

.

स्वताला विचारा --- "

आपल वैवाहिक/अवैवाहिक

आयुष्य खरच

सुखाचं आहे?"

post by lakshvedh

एक सत्य कथा

एक सत्य कथा ....


अजय आणि पूजा ह्यांचे एकमेकांवर प्रेम होते, पण

नंतर अजयला दुसरी मुलगी मिळाल्यामुळे

तो पुजाला सोडून गेला, पुजाला फार वाईट वाटले,

तिला हे दुख सहन होत नव्हते कारण तिचे प्रेम खरे

होते ........

पुढे ४ वर्षांनंतर, अजय आपल्या मित्रांबरोबर

माथेरान ला फिरायला गेला, तिथे अचानक

अजयला पूजा भेटली, अजयने पुजाकडे तिला सोडून

गेल्याबद्दल माफी मागितली, पूजाने मोठ्

या मनाने त्याला माफ केले. पुढे ६ दिवस ते एकत्र

फिरले, भरपूर मजा केली, पूजा कडे

मोठा कॅमेरा होता, त्यांनी खूप सारे फोटो काढले ....

तेव्हा,

अजय :- पूजा फोटो खूप छान आलेत, सगळे

फोटो मला पाठव हं !!

पूजा :- २ दिवसांनी माझ्या घरी फोन करून

आईकडून फोटो घे, कारण मी बाहेर जाणार आहे.

२ दिवसांनतर .....

अजय ( फोनवर ) :- काकू फोटो पाहिजे होते,

पूजा म्हणाली तुमच्याकडून घे !!

काकू ( पुजाची आई ) :- पूजा ???? अरे

पुजाला जाऊन तर ४ वर्ष झाली !!!!!!!!

"फेसबुक "

एफबीवर गुडमॉर्निंग स्टेट्सने सुरू

होणारा तिचा दिवस ,

रात्री चॅटवर गुडनाइट म्हणतच संपतो . दिवसभरात

असंख्य

लाइक्स , कमेंट्स

आणि शेअर्सनी तिच्या व्हर्च्युअल

आयुष्याची टाइमलाइन व्यापलीय . सोशल साइट्स

प्रायव्हसी राखण्यात कमी पडत असल्याने

मुलींसाठी

सुरक्षित नाहीत असं बोललं जातंय . पण दुसरीकडे

एका

सर्व्हेतून सिद्ध झालंय की याच साइट्सना अॅडिक्ट

असणा ‍

ऱ्यांमध्ये मुलींची आणि महिलांची संख्या जास्त आहे .

या विरोधाभासामागचं नेमकं कारण काय ?...

सांगतायत स्वाती केतकर

रुपेश आणि रुपालीच्या दोन

वर्षांनंतरच्या रिलेशननंतर ...

घरी - बिरी सांगितल्यावर ते पद्धतशीरपणे ठरवतात

आता आपण रिलेशनबद्दल अनाऊन्स करायचं .

ती लगेचच एफबीवरचं स्टेटस चेंज करते .

रुपाली इज नाऊ कमिटेड . धडाधड लाइक्स

आणि कमेंटसची

बरसात होते . पण ...

स्टेटस चेंज झाल्यावर दहाच ‌ मिनिटात रुपेशला

रुपालीचा मेसेज येतो , ' आय डोंट थिंक इटस वर्किंग

एनीमोअर '. अचानक भयानक झालेल्या या बदलाचं

कारण रुपेशला कळतच नाही .

तो रुपालीला फोन लावतो . आधी फोन कट होतो .

ब ‍ ऱ्याच रिंगनंतर उचलल्या गेलेल्या फोनवर , खूप

सा ‍ ऱ्या

हुंदक्यांनंतर रुपाली सांगते , तू माझ्या रिलेशनशिप

स्टेटसला लाइक नाही केलंयस ..

रुपेश सुन्न . जगात असेल - नसेल तिकडनं

कनेक्टिव्हिटी शोधून

तो पहिलं ते लाइक करतो . कमेंट देतो . हुश्श !!!

वाचलो

बुवा .( रुपेशचा निश्वास )

थोडासा अतिरेक वाटला तरी हा किस्सा खरा आहे .

....

तो - हॅलो , आज चॅटवरची चटरपटर

इतकी कमी कशी काय

तुझी ?

ती - काही नाही रे आज कामाचा जाम लोड आहे

तो - मग चॅट काय करत बसलीयस , काम कर ना !

तुमचं बरं आहे ,

तुमच्या ऑफिसात पण या सोशल साइटसना परवानगी

आहे . आमचं बघ , फक्त घरी असताना एफबी वगैरे

लाड .

नाहीतर आहेच ऑफिसची नीरस वेबसाइट ...

ती - हू sssss

................

एक सहकारी - मला काय वाटतं ? कामाच्या वेळी ना

आपण ते एफबी वगैरे बंद ठेवू . म्हणजे इनक्लुडिंग

मी हां . ती मान

हलवते . पीसीवरचं एफबी बंद झालं तरी मोबाइलवरचं

तर

चालू असतं ना ...

................

- हाय बेब्ज

- हॅलो श्वीटी

- ए तू विशाखाच्या नव्या बीएफला पाहिलंस ?

कित्ती हँडसम आहे गं !

- नाही गं . तुला कुठे भेटले ते ?

- डम्बो ... कुठे काय त्याच्या अकाऊंटवर

फोटो पाहिले .

- आपल्याला कधी मिळणार गं असा कोणी ?

- काय माहिती ....

.............................

वर म्हटल्याप्रमाणे अशा ब ‍ ऱ्याच ऑनलाइन -

ऑफलाइन चॅट स‍ ्

आणि किश्श्यांनी अनेक एफबी अॅडिक्ट मैत्रिणींचा

दिवस सुरू होतो आणि संपतो . एका बाजूला या

साइट्सवर अपलोड केले गेलेले फोटो ,

माहिती प्रायव्हेट

रहात नाही अशा बातम्या ऐकू येत असतात . याच

असुरक्षिततेमुळे मुलींसाठी ते कसं सुरक्षित नाही

याच्याही चर्चा ऐकू येतात . अनेकजणी याच

कारणामुळे

सोशल साइट्सवरचं लॉगिन टाळतात . त्यावरच्या

प्रोफाइल्सबद्दलही त्या ब ‍ ऱ्यापैकी कॉन्शिअस

असतात

. पण दुस ‍ ऱ्या बाजूला एक सर्व्हे सांगतो , फेसबुक

किंवा

सोशल नेटवर्किंग साइट्सना अॅडिक्ट असणा ‍ ऱ्या

व्यक्तींमध्ये मुलींचं आणि स्त्र ‌ ियांचं प्रमाण जास्त

आहे .

या विरोधाभासाचं नेमकं कारण काय असावं ?

त्याचाच विचार करण्यासाठी केलेला हा लेखनप्रपंच .

या साइट्सवर ऑनलाइन राहणं , दिवसभरात अनेक

मित्र -

मैत्रिणींचे स्टेटस , फोटो अपडेट्स चेक करत राहणं ,

कधी

उत्साहाने रिअॅक्ट होणं तर

कधी नुसत्या लाइकची झलक

देणं हे मुलींमध्ये खूप मोठ्या प्रमाणात दिसून येतं .

दिवसाच्या चोवीस तासातल्या अठरा तासांत

फेसबुकवर राहणा ‍ ऱ्यांमध्ये मुलींची संख्या वाढताना

दिसतेय . याचं कारण काय असेल हे जाणून

घेण्यासाठी अनेक

मुलींशी गप्पा मारल्या . त्या गप्पांतून निघालेला एक

महत्त्वाचा मुद्दा असा की फेसबुक किंवा इतर सोशल

नेटवर्किंग साइटस मुलींसाठी ऑनलाइन कट्ट्याचं

काम

करतात . कितीही झालं तरी कट्टा म्हटलं की मुलांचाच

ग्रुप समोर येतो . मुलींनी गप्पा मारायच्या , एकत्र

धम्माल करायची , तर कुठे ? हा प्रश्नच असतो .

मोठ्या

शहरांतून कॉलेजांचे कट्टे आहेत , पण छोट्या शहरांचं ,

गावांचं काय ? त्याशिवाय कॉलेजबाहेरच्या

वयोगटाला नुसत्या गप्पा मारण्यासाठी जागा

हवी म्हटलं तरी हॉटेल , एखादीचं घर , बाग अशाच

जागा

असतात . या जागांवरही बोलताना काही बंधनं

येतातच . सोशल साइट्सवर अशी सगळी बंधनं गळून

पडतात .

तिथे तुम्हाला ' गप्प राहा ' असं म्हणणारं

कुणी नसतं .

म्हणूनही अनेकजणी या ऑनलाइन कट्ट्याला इतक्या

अॅडिक्ट झालेल्या असतात .

दुसरी महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे मुली आणि गॉसिप्स .

कित्ती काही म्हटलं तरी गॉसिपिंग म्हणजे मुलींचा

वीकपॉइंट . सोशल साइटसवरुन तर अशा गॉसिपिंगला

अगदी खतपाणीच मिळतं . पण हे गॉसि ‌ पिंग

कायमस्वरुपी

, वाइट - साइट किंवा कुजकं नसतं हां . कुणाचं लग्न

झालं ,

कुणाच्या बहिणीला बाळ झालं , कुठल्या मुलीचं

कुठल्या मुलाबरोबर अफेअर चालू आहे अशा सगळ्या

प्रकारच्या बित्तंबातम्या या सोशल साइट्सवरुन

अगदी

परफेक्ट मिळतात .

फेसुबुकावरुन फोटो अपलोड करण्यात तर

मुली अगदीच

आघाडीवर असतात . आपल्या फ्रेंडलिस्टमधल्या

जास्तीतजास्त लोकांच्या लाइक्स आणि कमेंटस

पाहिल्यावर तर फोटो अपलोड करायला एक नवा हुरुप

येतो . नुकतंच लग्न झालेली एक मैत्रीण म्हणाली , '

आमचं

लव्हमॅरेज असलं तरी , रोमँटिकपणाच्या नावाने सगळा

आनंदच आहे . मी एखादा नवा ड्रेस घातला ,

हेअरस्टाइल

केली तरी याच्या लक्षातच येत नाही . बरं , आलं

तरी ते

सांगावं असं काही याला वाटत नाही . गेल्या चार -

पाच वर्षांच्या आमच्या रिलेशनशिपमुळे मला चांगलंच

ठाऊक झालंय , तो हे मुद्दामहून करत नाही .

तो त्याचा

स्वभावच नाही . त्यामुळे रागावूनही उपयोग नसतो .

पण

माझे फोटो एफबीवर टाकायला मला आवडतात .

कारण

तिथे मला दाद मिळते . ही दाद मला कुणा पुरुषाकडूनच

नको असते . मला कमेंट्स आणि लाइक

देणा ‍ ऱ्या माझ्या

खास मैत्रिणीच असतात . पण त्यांच्याकडून मिळणारं

ते

अॅप्रीसिएशन , कौतुक मला आवडतं .' तिचं हे

उदाहरण अगदी

बोलकं आहे .

अनेकदा वैयक्तिक जीवनात , आयुष्यात फारशी न

बोलणारी माणसं व्हर्च्युअल जगात मात्र प्रचंड

अॅक्टिव्ह

असलेली दिसतात . हीच गोष्ट अनेक मुलींच्या ,

महिलांच्या बाबतीतही होत असावी . फेसबुक किंवा

सोशल साइट्सवर

असलेली वेगवेगळ्या विषयांवरची पेजेसही

अनेकींना भुरळ पाडतात . अगदी साड्या ,

अॅक्सेसरीजपासून पुस्तक , आवडत्या लेखकापर्यंत

अनेक

विषयांवर असलेली ही पेजेस मुलींमध्ये विशेष

लोकप्रिय

असतात .

यानंतर एक मोठा प्रश्न येतो की मुली त्यांचे फोटो

आणि त्यांच्या माहितीचा दुष्परिणाम कसा

टाळतात ? यावरही उत्तर आहेच . मुळात अनेकजणी ,

अकाऊंटमध्ये आपले फोटो किंवा फार पर्सनल माहिती

देणं टाळतात . दुसरी मोठी गोष्ट म्हणजे , मुली

टेक्नोसॅव्ही नसतात हा समज आपण आता विसरायला

हवा . सोशल साइट्सला सो कॉल्ड अॅडिक्ट

असणा ‍ ऱ्या ब

‍ ऱ्याचजणींना त्या साइटच्या सेटिंग्जचीही पूर्ण

कल्पना असते . त्यामुळे पर्सनालाइज्ड सेटिंग्ज

ठेवणं ,

अनोळखी लोकांना अॅक्सेप्ट न करणं अशा अनेक

काळज्या

घेऊन त्या हा फेसबुकचा गड लढवत असतात .

............

चॅटिंग टाळते ...

ज्यांचा जॉबच सतत कम्प्युटरसमोर असतो ,

त्यांच्यासाठी या सोशल साइट्स म्हणजे एक

रिफ्रेशमेंट

असते . मी ऑलमोस्ट दिवसभर लॉग्ड इन असते ,

या सोशल

साइट्सचे नवनवे फंडे मला जास्त आकर्षित करतात .

मला

वेगवेगळ्या भाषांतलं लिखाण आवडतं . त्याप्रकारचे

अनेक

पेजेस मी लाइक केलेले आहेत . त्याचे अपडेट्स

मला कायम मिळत

राहतात . म्हणून मला हे आवडतंय . गेली चार वर्षं

मी एफबी

वापरतेय . पण मी कंटाळले नाहीय . मी फेसबुकवर

चॅटिंग

शक्यतो टाळते . मला ते फारसं विश्वसनीय वाटत

नाही .

माझी सेटिंग्ज खूप पर्सनालाइज्ड आहेत .

सहसा कोणी

त्याचा मिसयुज करु शकत नाही . त्यातूनही एखादं

प्रोफाइल वेगळी वाटलंच तर रिपोर्ट अब्युजचा मार्ग

आहेच

की . - सुखदा आयरे , लेखिका

संपर्कात राहण्यासाठी ...

मित्र - मैत्रिणींशी व्यवस्थित टचमध्ये रहायचं झालं

तर

फेसबुक किंवा इतर सोशल

साइट्ससारखा दुसरा चांगला

मार्ग नाही . प्रोफेशनल असोत किंवा पर्सनल

काँटॅक्टसाठी मला फेसबुकचा खूप उपयोग होतो . मी

दिवसातला किती वेळ ऑनलाइन असते हे सांगणं तसं

अवघड

असतं . कारण पीसी असो वा मोबाइल कुठून ना कुठून

मी

लॉग इन असतेच . एकदा ऑनलाइन गेले की ऑफलाइन

जाणं

होतच नाही . मला शेअर , कमेंट्स वगैरे

करण्यापेक्षा लाइक्स

द्यायला आवडतात . माझं चॅटही ब ‍ ऱ्यापैकी सुरू

असतं . खूप

पर्सनलाइज्ड फोटो टाकायला आवडत नाही . तसे

काही टाकायचे झालेच तरी त्यानुसारची सेटिंग्ज मी

केलेली आहेत . त्यामुळे फेसबुकवर

अजूनतरी काही वेगळा अनुभव

आलेला नाही . त्यामुळे आय अॅम हॅप्पी विथ माय

एफबी